Λαχειοφόρος για την ανέγερση του νέου Ιερού Ναού Αγ. Κυρίλλου & Μεθοδίου Ολυμπιακού Χωριού.

Λαχειοφόρος για την ανέγερση του νέου Ιερού Ναού Αγ. Κυρίλλου & Μεθοδίου Ολυμπιακού Χωριού.

14 Δεκ 2017

Αναλαμβάνω την ευθύνη!

του Νίκου Χαλαζιά*
  • Αναλαμβάνω το μερίδιο των ευθυνών που μας αναλογεί για την υπόθεση…
  • Η κυβέρνηση έχει αντικειμενική πολιτική ευθύνη, αναλαμβάνω το μερίδιο που μου ανήκει…
Με τέτοιες συνήθως φράσεις οι πολιτικοί ιθύνοντες στη χώρα μας «αναλαμβάνουν» τις ευθύνες τους για τα κυβερνητικά (ή άλλα) πεπραγμένα. Βυθίστηκε πλοίο της γραμμής συμπαρασύροντας στον υγρό τάφο δεκάδες επιβατών; Κάηκε η Πεντέλη; Βούλιαξαν οι φτωχογειτονιές του Πειραιά από τις πλημμύρες;  Αποκαλύφθηκε σκάνδαλο κατάχρησης μερικών δισεκατομμυρίων σε βάρος του δημοσίου; Κατέρρευσε η οικονομία και παραπαίει η χώρα; Μην στενοχωριέστε… Οι πολιτικοί άρχοντες (πρωθυπουργοί, υπουργοί, περιφερειάρχες, δήμαρχοι) αναλαμβάνουν την ευθύνη!
Αλλά τι σημαίνει «αναλαμβάνω την ευθύνη»; Στην αρχαία Ελλάδα η λέξη «ευθύνη» δηλώνει τη λογοδοσία, την απαίτηση να δώσει λόγο κάποιος για τις πράξεις ή τις παραλείψεις του. Και φυσικά η ανάληψη της ευθύνης δεν γίνεται στα λόγια, αλλά όταν ο υπεύθυνος «πληρώνει» για όσα του καταλογίζονται.
Η ευθύνη προκύπτει από την αίσθηση της ενοχής για κάτι. Είναι η τύψη, ο έλεγχος της συνείδησης για όσα κάναμε (και αντίκεινται στους γραπτούς ή άγραφους νόμους) και για όσα δεν πράξαμε (ενώ επιβάλλονταν από τις ηθικές αρχές ή από τους νόμους της πολιτείας). Η ενοχή βασανίζει τον άνθρωπο και δεν τον αφήνει να ησυχάσει ψυχικά. Ο Οιδίποδας, όταν αποκαλύπτεται πως η γυναίκα του η Ιοκάστη είναι και μητέρα του, νιώθει αβάσταχτη την ενοχή για την ανόσια πράξη του. Μολονότι εν αγνοία του παντρεύτηκε τη μητέρα του και αντικειμενικά δεν ευθύνεται, συντρίβεται από τις τύψεις του και αναλαμβάνει την ευθύνη έμπρακτα. Αυτοτυφλώνεται επιζητώντας δια της φρικτής τιμωρίας τον εξαγνισμό και την κάθαρση!
Σε άλλες χώρες οι πολιτικοί, αν κάτι πάει στραβά, αναλαμβάνουν την ευθύνη και παραιτούνται, ενίοτε δε αυτοκτονούν! Στη χώρα της φαιδράς πορτοκαλέας οι πολιτικάντηδες (προσοχή: δεν λέω οι πολιτικοί) σε κάθε αποτυχία, σφάλμα ή ήττα, όταν δεν επιρρίπτουν τις ευθύνες σε άλλους, έχουν έτοιμη την απάντηση: έκανα την αυτοκριτική μου, αναλαμβάνω την ευθύνη! Και συνεχίζουν ακάθεκτοι στην ίδια ρότα, σαν να μην τρέχει τίποτα! Άρα δεν νιώθουν καμιά ενοχή για τα πεπραγμένα τους και συνεπώς η ηθική πώρωση τους χαρακτηρίζει. Επιπλέον, θεωρούν πως η ανάληψη ευθύνης στα λόγια λειτουργεί ως συγχωροχάρτι που τους απαλλάσσει από κάθε αμαρτία. Αλλά έτσι αποκαλύπτεται η ηθική γύμνια τους και το εσωτερικό κενό. Και διαπαιδαγωγείται κατ’ αυτόν το τρόπο ο ανεύθυνος πολίτης που ποτέ δεν φταίει και ποτέ δεν ευθύνεται για τίποτα!
 Η ευθύνη δείχνει ελεύθερο άνθρωπο και προϋποθέτει ήθος. Πέρα από τα ειδικά δικαστήρια, καθένας οφείλει να λογοδοτεί στο δικό του δικαστήριο και να «ακούει» το δικό του εισαγγελέα μέσα του!
Μπορεί, λοιπόν, μια κοινωνία να προχωρήσει όταν «ψυχές μαραγκιασμένες από δημόσιες αμαρτίες» αυτοϊκανοποιούνται με την «ανάληψη της ευθύνης» σαν το γιατρό που αναλαμβάνει την ευθύνη για την εκάστοτε λαθεμένη διάγνωση και συνεχίζει να στέλνει τους ασθενείς του στον τάφο;
Και δικαιούνται άραγε οι πολίτες να απαιτούν καλλίτερη δημοκρατία, όταν ανέχονται και επιβραβεύουν με την ψήφο τους όσους (διαχρονικά) ουδέποτε είχαν την παρρησία και το σθένος να αναγνωρίσουν τα λάθη τους και υπεύθυνα να «πληρώσουν» γι’  αυτά;
Ας μη γελιόμαστε: είναι μεγάλη και δύσκολη υπόθεση να ζει κανείς υπεύθυνα. Αλλά πάλι χωρίς υπευθυνότητα η κοινωνία γκρεμίζεται. Ας το θυμούνται αυτό οι πολιτικοί ταγοί που (οφείλουν να) αποτελούν πρότυπα για τους πολίτες. Και ας μην το λησμονούμε όλοι μας, αν θέλουμε να είμαστε άξιοι της δημοκρατίας!
http://www.antibaro.gr/

Χριστιανοί: η πιο διωκόμενη θρησκευτική ομάδα στον κόσμο

Γράφει ο Δημήτρης Ζιαμπάρας.
ΕΚΚΩΦΑΝΤΙΚΗ ΣΙΩΠΗ
Μια από τις ασφαλέστερες ενδείξεις της ομοιομορφίας και κεντρικού ελέγχου των ΜΜΕ της Δύσης είναι η συστηματική απόκρυψη των διώξεων που υφίσταται οι Χριστιανοί στις μουσουλμανικές χώρες. Τα νούμερα πραγματικά σοκάρουν: πριν 100 χρόνια στην Βόρειο Αφρική και Μέση Ανατολή, το 20% του πληθυσμού ήταν Χριστιανοί, σήμερα δύσκολα φτάνει το 4%, η μεγαλύτερη μάλιστα μείωση έλαβε χώρα την τελευταία δεκαετία (Pew Research Center). Και ας μην αναφέρουμε τι κάνει η μουσουλμανική οργάνωση Μπόκο Χαράμ στους Χριστιανούς της Νιγηρίας. Ή τι έγινε η δική μας Ελληνορθόδοξη μειονότητα στην Κωνσταντινούπολη.
Όποτε κάτι κακό συμβαίνει σε μια άλλη θρησκευτική ομάδα (λ.χ. μουσουλμάνοι Θράκης ή Βοσνίας ή όσοι πνίγονται στην Μεσόγειο), παρουσιάζεται σαν μια άνευ προηγουμένου ανθρωπιστική τραγωδία με εκκλήσεις στα ΜΜΕ για άμεση δράση κατά των ηθικών και φυσικών αυτουργών — αντιθέτως, στην περίπτωση των Χριστιανών η σιωπή των δυτικών ΜΜΕ είναι εκκωφαντική. Η δικαιολογητική βάση αυτής της σιωπής πάει ως εξής: οι διώξεις κατά των Χριστιανών είναι αποτέλεσμα της καταπίεσης που υφίσταται οι Μουσουλμάνοι· και αυτή η καταπίεση είναι αποτέλεσμα της Ευρωπαϊκής αποικιοκρατίας και του Αμερικανικού ιμπεριαλισμού, που εκφράζονται στην χειρότερη μορφή τους από τους Ισραηλινούς. Η Δύση όμως είχε αποικίες και στη Νότια Αμερική και στην νοτιοανατολική Ασία· στις χώρες αυτές δεν εμφανίστηκαν αντίστοιχα φαινόμενα.
Το Ισλάμ δεν αμύνεται, επιτίθεται! Ο λόγος είναι πως ο πρώτος παγκόσμιος πολιτισμός στην ανθρώπινη ιστορία είναι καθ’ οδόν, είναι δυτικός και ασύμβατος με τον πυρήνα του Ισλάμ: κριτική σκέψη· ελευθερία λόγου· πολιτικός βίος· μουσική· γυναικεία εκτεθειμένα πόδια, βαμμένα πρόσωπα και κόκκινα χείλη· χιούμορ· γυμνά αγάλματα· Ρωμαϊκό Republic· χριστιανική ηθική. Παρ’ όλα αυτά η Δύση ιδεολογικά δεν αντεπιτίθεται (λ.χ. χτίζοντας μια Ευρωπαϊκή εθνική ταυτότητα), αντ’ αυτού επιμένει στις γνωστές, δειλές και ψευδείς θέσεις: «όλοι οι πολιτισμοί είναι ισότιμοι»· «τα σύνορα είναι στο μυαλό μας»· «όλοι ίσοι είμαστε» (δυστυχώς όμως οι πόλεμοι κερδίζονται πρώτα στα μυαλά και ύστερα στα πεδία των μαχών).
Το χειρότερο, η Δύση αρνείται να αναγνωρίσει τον πόλεμο που δέχονται οι Χριστιανικές μειονότητες, ώστε να υποστηρίξει δυναμικά ανεκτικούς μουσουλμάνους όπως λ.χ. οι Σούφοι (που ανατινάχθηκε πρόσφατα μια εκκλησία τους στο Σινά) — όταν η Δύση κέρδισε τον Ψυχρό Πόλεμο είχε ενθέρμως υποστηρίξει διαφωνούντες από τις πρώην κομμουνιστικές χώρες, λ.χ. οι Αντρέι Ζαχάρωφ, Αλεξάντερ Σολτζενίτσιν, Βάσλαβ Χάβελ κ.λπ. Έχετε δει ποτέ να προβάλλεται στα ΜΜΕ κάποιος μεταρρυθμιστής μουσουλμάνος;
Οι Χριστιανοί είναι με διαφορά η πιο διωκόμενη θρησκευτική ομάδα στον κόσμο, και κάποιοι δυτικοί πολιτικοί αρνούνται να πουν «Merry Christmas» και λένε «Happy Holidays» .
http://www.antibaro.gr/

13 Δεκ 2017

Συνεχίζεται η ενημέρωση καταστημάτων για την Ανακύκλωση Γυαλιού

Συνεχίζεται η ενημέρωση καταστημάτων του Δήμου Αχαρνών για την Ανακύκλωση Γυαλιού, από τη Διεύθυνση Καθαριότητας και Ανακύκλωσης του Δήμου Αχαρνών σε συνεργασία με την Ελληνική Εταιρεία Αξιοποίησης Ανακύκλωσης (ΕΕΑΑ).
Κλιμάκιο της Διεύθυνσης Καθαριότητας και Ανακύκλωσης του Δήμου Αχαρνών και της Ελληνική Εταιρεία Αξιοποίησης Ανακύκλωσης (ΕΕΑΑ) προχώρησε στην ενημέρωση των καταστημάτων του Δήμου Αχαρνών για την ανακύκλωση γυάλινων συσκευασιών, με τη διανομή φυλλαδίων και την επιτόπια ενημέρωση των επαγγελματιών.
Οι καταστηματάρχες και οι εργαζόμενοι τους, ενημερώθηκαν επίσης και για την εφαρμογή για έξυπνα κινητά τηλέφωνα (smartphones) για Android και iPhone συσκευές, η οποία είναι διαθέσιμη δωρεάν για όλους τους πολίτες.
Η εφαρμογή "Ανακύκλωση γυαλιού" της Ελληνικής Εταιρείας Αξιοποίησης-Ανακύκλωσης (ΕΕΑΑ) αποτελεί χρήσιμο εργαλείο ανακύκλωσης, καθώς περιέχει χρήσιμες πληροφορίες για την ανακύκλωση γυάλινων συσκευασιών στους μπλε κώδωνες, ενώ περιλαμβάνει επίσης χαρτογραφημένη απεικόνιση για το που υπάρχει ο κοντινότερος κώδωνας ανακύκλωσης γυαλιού, ανάλογα με τη θέση του χρήστη της εφαρμογής, καθώς και σημαντικά στατιστικά στοιχεία σχετικά με τα αποτελέσματα της ανακύκλωσης γυαλιού.
Ο Αντιδήμαρχος Καθαριότητας και Ανακύκλωσης του Δήμου Αχαρνών κ. Θοδωρής Συρινίδης ανάφερε ότι, πέρα από την δημιουργία υποδομών ανακύκλωσης γυαλιού, είναι εξαιρετικά σημαντικό να υλοποιείται παράλληλα και αδιάληπτα η ενημέρωση των πολιτών και επαγγελματιών για την ανακύκλωση γυαλιών, ειδικότερα ενόψει των εορταστικών ημερών, όπου η κίνηση των καταστημάτων αναμένεται είναι αυξημένη.
Ο Δήμαρχος Αχαρνών κ. Γιάννης Κασσαβός έχοντας εκφράσει έμπρακτα την υποστήριξη του τόσο στην εγκατάσταση των σημείων ανακύκλωσης γυάλινων συσκευασιών, όσο και στην ενημέρωση και ευαισθητοποίηση των πολιτών δήλωσε:
"Η συνεργασία του Δήμου Αχαρνών με την Ελληνική Εταιρεία Αξιοποίησης Ανακύκλωσης συνεχίζεται αδιάλειπτα και εκφράζεται με συνεχείς δράσεις προώθησης και ευαισθητοποίησης των πολιτών σε θέματα ανακύκλωσης.
Τα οφέλη της ανακύκλωσης στην προστασία του Περιβάλλοντος, είναι άμεσα εξαρτώμενα από την ενεργό συμμετοχή των πολιτών και των επαγγελματιών στα προγράμματα ανακύκλωσης που υλοποιούνται".

 

 

 

 

 

 

 

 

 
 
Εφαρμογή "Ανακύκλωση γυάλινων συσκευασιών"
Android συσκευές
Για PC οι σχετικές πληροφορίες είναι διαθέσιμες στην ιστοσελίδα www.herrcoglass.gr

 

 

Κωνσταντινουπολίτες προς Ερντογάν: Αυτή είναι η αλήθεια για τους Ελληνες της Πόλης

Ανοιχτή επιστολή προς τον Ρετζέπ Ταγίπ Έρντογάν απευθύνει ο Σύλλογος Κωνσταντινουπολιτών με αφορμή τις δηλώσεις του Τούρκου Προέδρου κατά τη διάρκεια της επίσκεψής του στην Ελλάδα.
Στην επιστολή τους τα μέλη του συλλόγου απαντούν σε όσα υποστήριξε ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν κατά τη συνάντησή του με τον Προκόπη Παυλόπουλο αλλά και στην επίσκεψη του στην Κομοτηνή, αναφέρονται σε όσα έζησαν οι Έλληνες στη Κωνσταντινούπολη τη δεκαετία του 1960 και καταλήγουν:
«Κύριε Πρόεδρε, η επιθυμητή και ειρηνική συνύπαρξη και συνεργασία Ελλάδος και Τουρκίας, καθώς και η διασφάλιση των δικαιωμάτων της ελληνικής μειονότητας στην Τουρκία, προϋποθέτει εκ μέρους σας το σεβασμό και όχι την καταστρατήγηση του Διεθνούς Δικαίου». 
Ολόκληρη η επιστολή:
Αξιότιμε κ. Πρόεδρε,

Με έκπληξη σας ακούσαμε να λέτε στην ανταπάντησή σας προς τον Πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας στις 7 Δεκεμβρίου 2017 ότι θα μιλήσετε με ειλικρίνεια, κάτι που βεβαίως επιβάλλει την μη απόκρυψη γεγονότων, και  στη συνέχεια να παραλείπετε να αναφέρετε μια σειρά καταπιεστικών μέτρων και διώξεων εις βάρος της  ελληνικής μειονότητας της Κωνσταντινούπολης διαχρονικά. Επειδή είμαστε βέβαιοι ότι πράγματι μιλήσατε με ειλικρίνεια, αντιλαμβανόμαστε ότι οι υπηρεσίες σας έχουν σκοπίμως αποκρύψει πολλά από όσα δεινά υπέστη ο Ελληνισμός της Κωνσταντινούπολης.
Αναφέρατε ότι δήθεν έχουν σχεδιαστεί σύμβολα στις πόρτες μουσουλμάνων και ότι δεν επιτρέπεται η αναγραφή πινακίδων με την ένδειξη «τουρκικό» στην Θράκη. Δεν ξέρουμε τι σύμβολα είναι αυτά, ωστόσο, σίγουρα δεν ανέγραφαν «Πατριώτη, κάθε λίρα που αφήνεις σε αυτό το κατάστημα γίνεται σφαίρα που στρέφεται εναντίον των Τούρκων στην Κύπρο» όπως έγραφαν οι πινακίδες στην Πόλη την δεκαετία του 1960. Επιπλέον, δεν πιστεύουμε ότι κανείς στην Θράκη ξυλοκοπήθηκε επειδή μιλούσε τουρκικά στον δρόμο. Άλλωστε δεν υφίσταται κάτι ανάλογο στην Θράκη της σχετικής εντολής «Πατριώτη μίλα Τουρκικά» (επί ποινή ξυλοκοπήματος) που κυκλοφορούσε τότε στην Πόλη.
Είπατε για την μη αναγραφή πινακίδων με την ένδειξη «τουρκικό», ωσάν στην Πόλη να επιτρέπεται να αναγράφεται «ελληνικό». Σας πληροφορούμε ότι στην Κωνσταντινούπολη όχι μόνο ξηλώθηκαν οι ιστορικές επιγραφές στην ελληνική γλώσσα από όλα τα εξωτερικά των κτηρίων, αλλά και μέσα στα σχολεία ξηλώθηκαν ακόμη και τα μάρμαρα που ανέγραφαν τα ονόματα των δωρητών επειδή ήταν στην ελληνική. Στους Έλληνες μαθητές απαγορεύτηκε να μάθουν την ιστορία τους. Το μάθημα των Νέων Ελληνικών αφαιρέθηκε από το πρόγραμμα του Γυμνασίου.
Είπατε ότι οι μουφτήδες στην Θράκη διορίζονται ενώ ο Πατριάρχης στην Κωνσταντινούπολη εκλέγεται. Εκλέγεται μεν αλλά από ένα κατάλογο στον οποίο η τουρκική διοίκηση έχει το δικαίωμα ασκήσεως »βέτο» αφαιρώντας όλα τα «ανεπιθύμητα» ονόματα. Δεν μπορούμε να μιλούμε λοιπόν για εκλογή. Πρέπει να σας υπενθυμίσουμε ότι οι μουφτήδες σε όλα τα μουσουλμανικά κράτη και αυτής της Τουρκίας συμπεριλαμβανομένης δεν εκλέγονται- όπως εσφαλμένα ισχυριστήκατε- αλλά διορίζονται από το κράτος. Ειδικά στην Ελλάδα, επειδή ασκούν δικαστικά καθήκοντα και μισθοδοτούνται από το ελληνικό κράτος είναι φυσικό να διορίζονται. Και βέβαια  δεν θα περνούσε από το μυαλό ουδενός στην Τουρκία, κάποιοι να προέβαιναν σε αντιποίηση αρχής παριστάνοντας τους μουφτήδες και μάλιστα οι ιθύνοντες ξένου κράτους να επισκέπτονταν την περιοχή και να χαριεντίζονταν μαζί τους.
Οι μουσουλμάνοι της ελληνικής Θράκης, το ξέρετε καλά ότι δεν είναι όλοι τουρκογενείς, αφού μεταξύ τους υπάρχουν Πομάκοι και Ρομά. Η απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου αναφέρεται στο ατομικό δικαίωμα αυτοπροσδιορισμού  και όχι σε ομαδικό. Η απόφαση του δικαστηρίου δεν έρχεται σε αντίθεση με την Συνθήκη της Λωζάννης, καθ΄ όσον και δεν αναφέρεται εξάλλου σε αυτήν ώστε να απαιτείται αλλαγή της.
Μιλάτε για «επικαιροποίηση» της Συνθήκης της Λωζάννης αποβλέποντας, όπως αναφέρετε, δήθεν στα δικαιώματα των μουσουλμάνων της Θράκης. Η Τουρκία όμως κατήργησε μονομερώς τα άρθρα υπέρ των Ελλήνων της Κωνσταντινούπολης, της Ίμβρου και της Τενέδου. Κατήργησε το ειδικό καθεστώς των νησιών αυτών, απέλασε ένα μεγάλο μέρος Ελλήνων της Κωνσταντινούπολης που παρέμεναν εκεί βάσει της Σύμβασης περί Ανταλλαγής των Πληθυσμών της Λωζάννης και καταπάτησε τα δικαιώματα όλων των Ελλήνων που παρέμεναν στην Τουρκία με τον πιο βάναυσο τρόπο, ασκώντας πρωτοφανείς διωγμούς και εφαρμόζοντας εξοντωτικά μέτρα, με αποκορύφωμα το πογκρόμ του 1955 και τις απελάσεις του 1964. Συνέπεια όλων αυτών είναι η δραματική συρρίκνωση κατά 98% του ελληνικού πληθυσμού στην Τουρκία, ενώ αντίθετα ο μουσουλμανικός πληθυσμός της ελληνικής Θράκης αυξήθηκε περισσότερο από 50%, υπό καθεστώς πλήρους ελευθερίας που εγγυάται και εξασφαλίζει στους πολίτες της η Ελληνική Δημοκρατία στο πλαίσιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Τέλος, αναφέρατε ότι το μέσο εισόδημα στην ελληνική Θράκη είναι πολύ κατώτερο του μέσου όρου της Ελλάδας. Ωστόσο, τα στατιστικά στοιχεία δεν καταδεικνύουν διαφορές στο κατά κεφαλήν εισόδημα των κατοίκων της Ελλάδας,  και πάντως η ελληνική Θράκη δεν είναι η φτωχότερη περιφέρεια της χώρας. Εξάλλου, ουδείς έχει επιβάλει φόρο περιουσίας (varlik vergisi) στους μουσουλμάνους της Θράκης, και ουδείς έχει απαγορεύσει την άσκηση δεκάδων επαγγελμάτων εκ μέρους τους, όπως έγινε στην Πόλη την δεκαετία του 1930. Επιπλέον, ουδείς έχει απαγορεύσει να μετοικίσουν σε άλλες περιοχές της Ελλάδας αν θεωρούν ότι εκεί το εισόδημα τους θα είναι  μεγαλύτερο.
Κύριε Πρόεδρε, η επιθυμητή και ειρηνική συνύπαρξη και συνεργασία Ελλάδος και Τουρκίας, καθώς και η διασφάλιση των δικαιωμάτων της ελληνικής μειονότητας στην Τουρκία, προϋποθέτει εκ μέρους σας το σεβασμό και όχι την καταστρατήγηση του Διεθνούς Δικαίου».

O Ερυθρός Σταυρός απαιτεί τα παραρτήματά του να αφαιρέσουν τους Σταυρούς!

Εθελοντές επέκριναν την φιλανθρωπική οργάνωση του Ερυθρού Σταυρού αφότου έλαβαν μια ανακοίνωση που τους έλεγε να απομακρύνουν τους σταυρούς από τους τείχους των παραρτημάτων τους, καθώς η οργάνωση φαίνεται να γίνεται πιο κοσμική.
Τα υποκαταστήματα του οργανισμού διεθνούς βοήθειας στο Βέλγιο έλαβαν ένα μήνυμα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου από την Επαρχιακή Επιτροπή του Ερυθρού Σταυρού στη Λιέγη να αφαιρέσουν όλους τους σταυρούς. Ο André Rouffart, πρόεδρος του Ερυθρού Σταυρού στο Verviers, δήλωσε: «Μας ζητήθηκε να σεβαστούμε τις αρχές του Ερυθρού Σταυρού» και να μην διακρίνουμε ανάλογα με τις φυλετικές ή θρησκευτικές πεποιθήσεις.

Ο κ. Ρούφαρτ δήλωσε ότι υπήρξαν πιέσεις από εθελοντές και άλλα μέλη για το θέμα, αλλά υποβάθμισε το θέμα, λέγοντας: "Νομίζω ότι είναι μια καταιγίδα σε ένα φλυτζάνι τσαγιού".

Αρκετοί εθελοντές μίλησαν στον βελγικό ραδιοτηλεοπτικό οργανισμό RTL και εξέφρασαν την σφοδρή αντίθεσή τους προς την κίνηση, με ένα ρητό: «Αφήστε τα πράγματα να παραμείνουν όπως είναι. Συνηθίζαμε να λέμε «Χριστουγεννιάτικες γιορτές», τώρα είναι «χειμερινές γιορτές». Η Χριστουγεννιάτικη αγορά στις Βρυξέλλες έχει γίνει «Χειμερινές Χαρές».

"Για ένα συγκεκριμένο τμήμα του πληθυσμού – εξ αιτίας των μουσουλμάνων - οι σταυροί απομακρύνθηκαν στους οίκους του Ερυθρού Σταυρού και, πιο συγκεκριμένα, σε εκείνους του Verviers", πρόσθεσε ο εθελοντής.
Προηγουμένως είχαμε την πρόταση για την απομάκρυνση ενός σταυρού στη Γαλλία που βρίσκεται πάνω από ένα άγαλμα του Ιωάννη Παύλου Β' στο Ploërmel της Βρετάνης. Η πρόταση προκάλεσε αγανάκτηση μεταξύ πολλών και οδήγησε στην προσφορά της πολωνικής και ουγγρικής κυβέρνησης να πάρουν το σταυρό.

"Αυτά τα μέτρα πρέπει να θεωρηθούν ως προσπάθειες για την εξάλειψη του πολιτισμού και της κουλτούρας της ηπείρου μας", σχολίασε ο υπουργός Εξωτερικών της Ουγγαρίας Péter Szijjártó.

Μετά την απομάκρυνση των σταυρών από τη Γαλλία, οι Ούγγροι ρωτούν: «Όλοι δικαιούνται θρησκευτική ελευθερία εκτός από χριστιανούς;»

Στην Ιρλανδία, ο Καθολικός ιερέας π. Desmond O'Donnell κάλεσε τους Χριστιανούς να εγκαταλείψουν εντελώς τη λέξη «Χριστούγεννα», λέγοντας ότι η εμπορευματοποίηση των εορτών έχει αντικαταστήσει την αρχική χριστιανική σημασία.

Ενώ αντικαταστάθηκαν οι παλιές παραδόσεις των Χριστουγέννων, άλλες έχουν αναδυθεί - συμπεριλαμβανομένων των «αντιτρομοκρατικών φραγμών» σε χριστουγεννιάτικο χαρτί περιτυλίγματος και των λαμπερών κόκκινων τόξων στην πόλη Bochum της Γερμανίας, για την πρόληψη των ριζοσπαστικών ισλαμικών τρομοκρατικών επιθέσεων όπως η σφαγή των Χριστουγέννων στην αγορά του Δεκεμβρίου 2016.

Ο Π. Τατσόπουλος απάντησε με καυστικό τρόπο στην δικηγόρο που χτυπήθηκε από φωτοβολίδα

Ο Πέτρος Τατσόπουλος, ανάρτησε μια δημοσίευση στο προφίλ του σε κοινωνικό μέσο, στην οποία σχολιάζει την δικηγόρο Αναστασία Τσουκαλά που χτυπήθηκε από ναυτική φωτοβολίδα που εκτόξευσαν εναντίον της αναρχικοί.
Την Κυριακή, περίπου ένα μήνα από τον τραυματισμό της, η κ. Τσουκαλά, ευχαρίστησε μέσα από ανάρτησή της στο Facebook, όσους την βοήθησαν και την στήριξαν. Μεταξύ άλλων έγραψε «ό, τι δεν με σκοτώνει με κάνει πιο δυνατή» και «θα ξαναβρεθούμε στο δρόμο».
Σχολιάζοντας την ανάρτησή της ο Πέτρος Τατσόπουλος μεταξύ άλλων γράφει: «H πολιτική ζωή στην Ελλάδα έχει ξεφύγει προ πολλού από την αρμοδιότητα της πολιτικής επιστήμης. Άλλες επιστήμες και άλλα ευαγή ιδρύματα οφείλουν να ασχοληθούν μαζί της…».
Η ανάρτηση του Πέτρου Τατσόπουλου:
«Η δικηγόρος που χτυπήθηκε από ναυτική φωτοβολίδα έξω από το Πολυτεχνείο, παρέμεινε επί ημέρες στην Εντατική και κινδύνευσε να χάσει τη ζωή της δηλώνει πως “ό,τι δεν μας σκοτώνει, μας κάνει πιο δυνατούς” και δίνει την υπόσχεση στους ομοϊδεάτες της πως “θα βρεθούμε πάλι στο δρόμο”. Διαβάζοντας αυτή την ανακοίνωση κάποιος που θα ερχόταν από τον πλανήτη Άρη ή και από πιο κοντά -από τη Ρώμη, ας πούμε- θα έμενε αναμφίβολα με την εντύπωση πως τη ναυτική φωτοβολίδα την έριξαν αστυνομικοί πάνω της, αλλά αφού δεν κατάφεραν να την σκοτώσουν, δεν κατάφεραν και να κάμψουν το αγωνιστικό της φρόνημα. Παιδιά, θα το ξαναπώ. Η πολιτική ζωή στην Ελλάδα έχει ξεφύγει προ πολλού από την αρμοδιότητα της πολιτικής επιστήμης. Άλλες επιστήμες και άλλα ευαγή ιδρύματα οφείλουν να ασχοληθούν μαζί της. Καλό σας βράδυ».

Τι συμβαίνει στην Μάνδρα; - Πετάνε στο δάσος τα ρούχα που στέλνουν για βοήθεια οι πολίτες

Αίσθηση προκαλούν οι καταγγελίες χρηστών του Facebook για την ανθρωπιστική βοήθεια στους κατοίκους της Μάνδρας και για το πού αυτή η βοήθεια καταλήγει…
Συγκεκριμένα, καταγγέλλεται ότι τα ρούχα που στάλθηκαν από απλούς ανθρώπους στους κατοίκους των περιοχών της Δυτικής Αττικής, που επλήγησαν από τις πλημμύρες, καταλήγουν πεταμένα στο δάσος της Κιάφας.
Σε φωτογραφίες ενός εκ των χρηστών των social media φαίνονται βουνά από ρούχα πεταμένα στο έδαφος και άδειες κούτες δίπλα τους. Όπως ήταν λογικό οι αναρτήσεις αυτές προκάλεσαν πλήθος αντιδράσεων αλλά και ερωτηματικά για το τι τελικά έχει συμβαίνει με την ανθρωπιστική βοήθεια που απλόχερα προσφέρουν οι απλοί πολίτες.
http://2inpatras.gr
Δείτε φωτογραφίες:

12 Δεκ 2017

Χριστουγεννιάτικη εκδήλωση από τον "Αριστοτέλη"

Με αφορμή τις ημέρες των Χριστουγέννων που πλησιάζουν, διοργανώνουμε εκδήλωση με τίτλο "ΠΡΙΝ & ΜΕΤΑ" με ομιλητή τον Πρωτοπρεσβύτερο πατέρα Αναστάσιο Μπαστούνη. Τον ομιλητή θα πλαισιώσουν η Χορωδία Παραδοσιακής Μουσικής της Λαογραφικής Εταιρείας "ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ"με Χοράρχη τον κ.Βαγγέλη Σαραντίδη και η Βυζαντινή Χορωδία "ΚΑΛΛΙΚΕΛΑΘΟΣ ΣΑΛΠΙΓΓΑ" με Χοράρχη τον Πρωτοψάλτη κ.Λεωνίδα Δούκα . Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί στην αίθουσα του Πνευματικού Κέντρου Θρακομακεδόνων την Κυριακή 17 Δεκεμβρίου 2017, ώρα 6.30μ.μ.
Η παρουσία σας θ' αποτελέσει ιδιαίτερη τιμή για εμάς και τον ομιλητή μας. 

11 Δεκ 2017

Τα οστά των Ελλήνων μαρτυρούν την ιστορία της Σμύρνης

Η αποκάλυψη του "ΕΘΝΟΥΣ" για τις μπουλντόζες στο γήπεδο του Πανιωνίου στη Σμύρνη που ξέθαψαν τη νεκρόπολη του ορθόδοξου νεκροταφείου Αρχάγγελου Μιχαήλ. Η είδηση προκάλεσε συγκίνηση στους Έλληνες και άμεση κινητοποίηση των Τούρκων.
Κοιτάζεις τα όμορφα σπίτια της προκυμαίας, τ’ αρχοντικά, τα κομψά και λες, εδώ πέρα κάποτε κατοίκησαν άνθρωποι που κάτεχαν και τον τρόπο και τη δύναμη να τη ζήσουν τη ζωή καταπώς της ταιριάζει.. Συλλογιούμαι την άνοιξη της Σμύρνης», γράφει εύστοχα ο λογοτέχνης Πλάτων Ροδοκανάκης στο διήγημα «Μέσα στα γιασεμιά».
Ηταν τα χρόνια που άνθιζε ο ελληνισμός και η Σμύρνη. Η νύφη της Μεσογείου, πρωτεύουσα του πολιτισμού και του αθλητισμού. Με μπροστάρηδες τον Πανιώνιο Γυμναστικό Σύλλογο και τον Απόλλωνα Σμύρνης δεκάδες αθλητικοί σύλλογοι γεννήθηκαν, μεγαλούργησαν και χάθηκαν μονομιάς με την καταστροφή του 1922. Εκατό χρόνια μετά, τα οστά των προγόνων αναδύονται από τα ιερά χώματα, λες και ζητούν τη λύτρωση, την αιώνια ανάπαυση και τον σεβασμό από τις νέες γενιές.
Το στάδιο του Πανιωνίου στην Πούντα της Σμύρνης γκρεμίστηκε το 2015 για να γίνει εμπορικό κέντρο, αλλά αυτό το σχέδιο «πάγωσε». Στα τέλη του Σεπτέμβρη ξεκίνησαν πάλι οι εργασίες, αυτήν τη φορά για να κατασκευαστεί ένα σύγχρονο στάδιο. Τα δόντια του εκσκαφέα, στη δυτική πλευρά του οικοπέδου, μονομιάς ανέσυραν οστά, μάρμαρα και σταυρούς από μνήματα. Ακόμα και οι Τούρκοι εργάτες σάστισαν. Αμεσα ενημερώθηκε η ελληνορθόδοξη κοινότητα Σμύρνης, οι εκπρόσωποι των ελληνικών Αρχών αλλά και ο πρόεδρος του Ερασιτέχνη Πανιωνίου, Αρης Μισαηλίδης. Η είδηση συγκλονίζει και ανασύρει μνήμες από το ένδοξο αλλά και άγνωστο παρελθόν της Σμύρνης...
"Να συλλεχθούν τα ευρήματα"
Σύμφωνα με πληροφορίες του «ΕΘΝΟΥΣ της ΚΥΡΙΑΚΗΣ», η ελληνική Ορθόδοξη κοινότητα έπραξε άμεσα τα δέοντα. Με επιστολή της προς τον δήμο Κόνακ, του μητροπολιτικού δήμου της Σμύρνης, υπέβαλε αίτημα προς τις τουρκικές Αρχές ώστε να μεριμνήσουν για την ανακομιδή των οστών στο κοιμητήριο του Μπουρνόβα, αλλά και για τη περισυλλογή μαρμάρων και άλλων ευρημάτων.
Σπάνια φωτογραφία από τον αγώνα Μακαμπί - Γουόντερς στο γήπεδο του Πανιωνίου όπου πίσω διακρίνεται το νεκροταφείο και τα υψηλότερα μνήματα
"Δεν υπάρχει αμφιβολία πως είναι απομεινάρια του ελληνικού νεκροταφείου του Αρχαγγέλου Μιχαήλ που βρισκόταν δίπλα στο ιστορικό γήπεδο του Πανιωνίου στη Σμύρνη", είπε στο "ΕΘΝΟΣ της ΚΥΡΙΑΚΗΣ" ο πρόεδρος του Γ.Σ. Πανιωνίου, Αρης Μισαηλίδης, υιός του πρωταθλητή των 400μ. και άλλοτε προέδρου του ΣΕΓΑΣ, Ηλία Μισαηλίδη. Σμυρνιός στην καταγωγή, επισκέφτηκε πρόσφατα τη Σμύρνη: "Με τη βοήθεια του λεβαντίνου φίλου Αντριου Σάινς, ο οποίος μένει πλέον στην Κωνσταντινούπολη και για πολλά χρόνια εργάζεται στην Μπεσίκτας, ξεναγήθηκα στις παλιές εγκαταστάσεις του Πανιωνίου, στο σπίτι της οικογένειάς μου που υπάρχει ακόμα, όπως και στο σπίτι της οικογένειας Ωνάση, που επίσης είναι σε καλή κατάσταση. Ο χώρος που βρίσκονταν παλιά οι εγκαταστάσεις του Πανιωνίου και μετέπειτα της τουρκικής ομάδας Αλτάι είναι πλέον ένα μεγάλο εργοτάξιο για την κατασκευή μεγάλου σταδίου. Βάλαμε ένα απλό καρφί στο χώμα και έπεφτε πάνω στα οστά των προγόνων μας. Το κοιμητήριο ήταν ξακουστό για τους μεγάλους μαρμάρινους οικογενειακούς τάφους".
Ο πρόεδρος του Πανιωνίου είπε πως είναι διατεθειμένος να ταξιδέψει ξανά στη Σμύρνη: "Στείλαμε επιστολές στους αρμόδιους φορείς. Είναι ενημερωμένη η ελληνική κοινότητα στη Σμύρνη και το ελληνικό Προξενείο. Εάν χρειαστεί θα ταξιδέψω πάλι στη Σμύρνη για να ενημερωθώ. Το αίτημά μας είναι να μην καταστραφούν τα ευρήματα, να φυλαχθούν και να ερευνηθούν".
Συνύπαρξη γηπέδου και νεκροταφείου
Πώς, όμως, η θρυλική αθλητική εγκατάσταση του Πανιωνίου συνδέεται με το ιστορικό νεκροταφείο του Αρχάγγελου Μιχαήλ; Πώς βρέθηκαν τα οστά των νεκρών μέσα στην αθλητική εγκατάσταση και μάλιστα ακόμα και σε ομαδικούς τάφους; Οι απαντήσεις δίνονται στην έρευνα που κάναμε στη διαδρομή ενός αιώνα με τη βοήθεια του ιστορικού Ανδρέα Μπαλτά.
Τα ντοκουμέντα προκαλούν ρίγη συγκίνησης, καθώς το συγκεκριμένο κοιμητήριο χρησιμοποιήθηκε για τη μαζική ταφή εκατοντάδων αν όχι χιλιάδων Ελλήνων στην επιδημία τύφου το 1916 αλλά και στη μαζική σφαγή των τελευταίων Ελλήνων από τους Τσέτες το 1922. Ας πάρουμε τα γεγονότα από την αρχή...
Από το 1890 που ιδρύθηκε ο Πανιώνιος στη Σμύρνη δεν είχε ιδιόκτητο γήπεδο. Δέκα χρόνια αργότερα (1900) ο σύλλογος ενοικίασε έκταση από τη γαλλική εταιρεία Προκυμαίων Σμύρνης και κατασκεύασε γυμναστήριο και σύγχρονο στίβο. Το 1910 η εταιρεία Προκυμαίων Σμύρνης αιφνιδίως ανακοίνωσε την πώληση του ακινήτου της,  αφήνοντας τον Πανιώνιο χωρίς στέγη.
Ο Χρυσόστομος παραχωρεί το οικόπεδο
Ο Μητροπολίτης Σμύρνης, Χρυσόστομος, που ήταν λάτρης του αθλητισμού, με τη σύμφωνη γνώμη της Δημογεροντίας και της Κεντρικής Επιτροπής Σμύρνης πήρε μία ιστορική απόφαση: Παραχώρησε στον Πανιώνιο έκταση 105.000 τ.μ., την οποία ζητούσε επίμονα και με τεράστιο αντίτιμο η αγγλική εταιρεία σιδηροδρόμων Αϊδινίου. Η αγγλική εταιρεία προσέφερε 100.000 χρυσές λίρες, αλλά ο Χρυσόστομος περιφρόνησε τη δελεαστική πρόταση και παραχώρησε την έκταση στον Πανιώνιο και μάλιστα δωρεάν. Η έκταση βρισκόταν πλάι στο νεκροταφείο του Αρχαγγέλου Μιχαήλ. Σε φωτογραφία της εποχής, κατά τη διάρκεια ποδοσφαιρικού αγώνα μεταξύ της ισραηλινής Μακάμπι και της αγγλικής Γουόντερς Σμύρνης, διακρίνονται τα κυπαρίσσια αλλά και τα υψηλότερα μνήματα μαυσωλεία του νεκροταφείου.
Τα εγκαίνια και η καταστροφή
Τα εγκαίνια του ιδιόκτητου γηπέδου έγιναν με μεγαλοπρέπεια τον Μάιο του 1912 και συνδυάστηκε με την πανηγυρική διοργάνωση των 14ων Πανιωνίων αγώνων, παρουσία του Χρυσοστόμου Σμύρνης. Χρονογράφος της εποχής αναφέρει πως «στο στάδιο συγκεντρώθηκε ό,τι εκλεκτόν, αριστοκρατικόν και ωραίον είχε να επιδείξει η κοινωνία της Σμύρνης». Περιλάμβανε στίβο περιμέτρου 334μ., γήπεδο ποδοσφαίρου 95x65μ., γυμναστήριο εξοπλισμένο με σύγχρονα όργανα, εξέδρα 7.000 θεατών, αποδυτήρια και γραφεία.
Ο Τύφος και η νεκρόπολη
Σύμφωνα με τον ιστορικό Ανδρέα Μπαλτά τα χρονικά των Σολομωνίδη-Λωρέντη φωτίζουν γεγονότα που είναι άγνωστα στο ευρύ κοινό και εξηγούν για το πώς βρέθηκαν οι ομαδικοί τάφοι. «Στο δεύτερο έτος του Β΄ Παγκοσμίου πολέμου (1916), λόγω επιδημίας εξανθηματικού τύφου και γρίπης πέθαναν 100 και πλέον Ελληνες την ημέρα οι οποίοι θάβονταν σε κοινούς τάφους στα δρομάκια του κοιμητηρίου. Οταν αυτά γέμισαν ζητήθηκε από τον Πανιώνιο να ρίξει τη μεσοτοιχία στη νότια σφενδόνη και έτσι η ανατολική πλευρά του σταδίου άνοιξαν ομαδικοί τάφοι και μετατράπηκε σε νεκρόπολη», αναφέρουν οι Σολομωνίδης-Λωρέντης, ενώ σύμφωνα με τον Μπαλτά η φράση τού τότε προέδρου του Πανιωνίου, Αντώνιου Αθηνογένη δίνουν τη φιλοσοφική διάσταση των γεγονότων στην έννοια μεταξύ ζωής και θανάτου: «Ο Πανιώνιος αντέταξε, την Αλκην της νεότητος προς τον θεριστήν θάνατον».
Εξέδρα και προβολείς πάνω στα μνήματα
Μετά το τέλος του Α΄ Παγκοσμίου πολέμου η Σμύρνη ανέκαμψε, αλλά τα γεγονότα του 1922 σταμάτησαν βίαια κάθε δραστηριότητα. Οι εγκαταστάσεις εγκαταλήφθηκαν και λίγο αργότερα έγιναν η έδρα της τουρκικής Αλτάι. Το 1929 οι Τούρκοι κατασκεύασαν και δεύτερη εξέδρα και σύμφωνα με τις εκτιμήσεις των ιστορικών σημειώθηκε και καταπάτηση μέρος του ορθόδοξου νεκροταφείου. Στα χρόνια που ακολούθησαν, κατασκευάστηκαν και άλλες εγκαταστάσεις περιμετρικά του σταδίου και το νεκροταφείο καταπατήθηκε σχεδόν στο σύνολό του.
Ο Ανδρέας Μπαλτάς μάς δίνει μία ακόμα σημαντική πληροφορία: «Η ανάσυρση οστών και μαρμάρων υπήρξε και κατά τη διάρκεια της τοποθέτησης των πυλώνων φωτισμού. Μάλιστα, αρχικά υπήρξε σύγχυση με δημοσίευμα που ανέφερε πως ήταν ομαδικός τάφος που Τούρκων που είχαν σφαγιαστεί από Ελληνες, αλλά γρήγορα αποκαταστάθηκε η αλήθεια από τον Τύπο της εποχής, καθώς βεβαιώθηκε η ύπαρξη του ορθόδοξου νεκροταφείου».
"Εχουν αποθηκευτεί"
Οπως αποκαλύπτει ο Ανδρέας Μπαλτάς, η αντίδραση των Τούρκων στο αίτημα της ελληνικής κοινότητας ήταν άμεση: «Γνωρίζω πως η ελληνορθόδοξη κοινότητα έστειλε αμέσως το αίτημά της και πως οι Τούρκοι κινητοποιήθηκαν άμεσα. Μάλιστα γνωρίζω πως ήδη έχουν αποθηκεύσει ορισμένα από τα ευρήματα σε αποθήκη του Πολυτεχνείου».
"Ευνοϊκές συγκυρίες για έρευνα"
Σύμφωνα με τον Ανδρέα Μπαλτά οι συγκυρίες είναι ευνοϊκές για να γίνουν έρευνες όχι μόνο σχετικά με τα ευρήματα στην παλιά εγκατάσταση του Πανιωνίου αλλά και για την αξιοποίηση των πηγών που αναδεικνύουν το έργο των αθλητικών σωματείων της Σμύρνης και εξηγεί το γιατί: «Εσχάτως υπάρχει έντονο ενδιαφέρον των φορέων της Σμύρνης για να αναδείξουν την ιστορία του αθλητισμού της πόλης. Σε αυτό το πλαίσιο, το Πανεπιστήμιο Γιασάρ τον Φεβρουάριο διοργανώνει συμπόσιο για την ιστορία του αθλητισμού της Σμύρνης. Επίσης, και το μουσείο της Σμύρνης ενδιαφέρεται ιδιαίτερα για την ανάδειξη της αθλητικής ιστορίας της πόλης, συλλέγοντας υλικό και πληροφορίες και αυτό μας προσφέρει μία μεγάλη ευκαιρία για να κάνουμε μελέτες και να αντλήσουμε ντοκουμέντα που δεν γνωρίζαμε πως υπήρχαν».
Η επιστροφή του Απόλλωνα
Σύμφωνα με την έρευνα του Μπαλτά έχουν καταγραφεί στη Σμύρνη, στην Κωνσταντινούπολη και στην ευρύτερη περιοχή της Μικράς Ασίας δεκάδες αθλητικά ελληνικά σωματεία, ενώ από το αρχείο του ανέσυρε σπάνια φωτογραφία με ποδοσφαιριστές του Απόλλωνα (Αθηνών, νυν Σμύρνης) σε φιλικό με την Αλτάι τον Απρίλιο του 1933. «Η αναμνηστική αυτή φωτογραφία ελήφθη μετά τον αγώνα της μικτής ομάδας Αλτάι και Αλτί Ορντού με τον Απόλλωνα. Η ημερομηνία ήταν 8 Απριλίου 1933. Μετά την υπογραφή του ελληνοτουρκικού συμφώνου φιλίας το 1930, πολλοί ελληνοτουρκικοί αγώνες διεξήχθησαν και στις δύο πλευρές του Αιγαίου», είπε ο Ανδρέας Μπαλτάς. Πίσω από τους αθλητές φαίνονται ευδιάκριτα τα κυπαρίσσια του νεκροταφείου πάνω στα οποία αργότερα έγινε η προέκταση του σταδίου από τους Τούρκους και έτσι σήμερα ανασύρθηκαν τα οστά και τα μάρμαρα κατά τη διάρκεια των εργασιών ανέγερσης του νέου σταδίου.

10 Δεκ 2017

Η λέξη πατρίδα προέρχεται από την λέξη πατέρας, πατρίδα είναι η γη των πατέρων μας

Δημήτριος Νατσιός, δάσκαλος, Κιλκίς 
Ανήκω σε μία γενιά, που ίσως είναι η τελευταία που πρόλαβε να γευτεί, να νιώσει, να βιώσει την βαριά σκιά του πατέρα στο σπίτι. Μεγάλωσα σε μία εποχή που την χαρακτήριζε η –ας μου επιτραπεί το αδόκιμο της φράσης- η ευλογημένη έλλειψη κάποιων αγαθών, που σήμερα υπερεκχειλίζουν στα σπίτια μας. Μίλησα για έλλειψη αγαθών, για την «έντιμον πτωχείαν» του καθ’ ημάς Παπαδιαμάντη. Δεν έλειπε όμως το όντως αγαθόν, και χρησιμοποιώ τον όρο με την αρχαιοελληνική του σημασία, που σημαίνει το καλό, το χρηστό, το ενάρετο. Το καλό αυτό, το εξεικόνιζε ο πατρικός λόγος, προσταγή και ευχή συνάμα, «πρόσεξε όταν μεγαλώσεις να γίνεις χρήσιμος άνθρωπος στην κοινωνία». Πόσο βαθιά σοφία ανέδιδε η φαινομενικώς απλοϊκή αυτή φράση, σοφία που πήγαζε και από βίον ενάρετο, διότι όπως μας κανοναρχεί ο παλαιός εκείνος δάσκαλος του πατέρα, ο Πλούταρχος: «ου γαρ ο λόγος τοσούτον, όσον ο βίος εις την αρετήν άγει». Βαριά, καταλυτική η παρουσία του πατέρα στο σπίτι, ανακούφιζε την δύσμοιρη μάνα, που ανεχόταν, βάσταζε τα βάρη, την βάσανο και την τυραννία της τροφής και ανατροφής μας.
Υπήρχε ομολογώ μία απόσταση τότε του παιδιού από τον πατέρα, μία ακριβώς πατρική απόσταση, ήθελε να τον βλέπουμε σαν πατέρα, δεν απέφευγε την πατρική ευθύνη. Δράττομαι της ευκαιρίας και θα υπενθυμίσω αυτό που σημειώνει ένας σύγχρονος παιδαγωγός, αναφερόμενος στην αλλοίωση – έκπτωση, που παρατηρείται σήμερα στον πατρικό ρόλο. Ο γονέας, σημειώνει, που λέει στο παιδί του «μην με βλέπεις σαν πατέρα, εγώ θέλω να είμαι φίλος σου», είναι ο ίδιος ένα ανώριμο παιδί, που παραιτείται από την πατρική του ευθύνη και δημιουργεί στο παιδί του αίσθημα ανασφάλειας που θα φτάσει στον πανικό. Τα παιδιά θα βρουν ευκαιρίες στην ζωή τους ν΄αποκτήσουν φίλους, είναι όμως αμφίβολο, αν θα βρουν κάποιον άλλον πατέρα, όταν, ούτε ο πατέρας τους δεν θέλει να είναι πατέρας τους και τους ζητάει να μην περιμένουν τίποτε πιο πολύ απ’ αυτόν, απ’ ό,τι θα περίμεναν από κάποιον φίλο. Θα μπορούσαμε να προσθέσουμε πως η ορθή και σωστή ιεράρχηση του γονικού ρόλου, απαιτεί πρώτα να είσαι πατέρας και γονιός και έπειτα φίλος. Και να προσεχθεί αυτό, μιλάω για ιεραρχία και όχι για κυριαρχία. Η ιεραρχία προϋποθέτει αλληλοσεβασμό και υπευθυνότητα, η κυριαρχία εμπεριέχει αυταρχισμό και σκληρότητα. Τις παλαιότερες εκείνες εποχές ήταν όντως «διακριτοί οι ρόλοι» στην ελληνική οικογένεια, δεν είχε ακόμη εισαχθεί το μικρόβιο της ξενοήθειας, της αλόγιστης μίμησης ξένων προς την παράδοσή μας προτύπων. Τις δεκαετίες που παρήλθαν συνέβη μία αλλαγή του τρόπου ζωής μας, του πολιτισμού μας εν γένει. Και ο πολιτισμός αλλάζει όταν μεταβάλλονται, όχι ιδέες ή αξίες, αλλά οι ανθρώπινες ανάγκες. Ακριβέστερα: η ιεράρχηση των αναγκών.

Θαμπωμένοι από τον παρασιτικό καταναλωτισμό και την υλική ευημερία της Δύσης, υψώσαμε ως εθνικό ιδεώδες, ως υπέρτατη ανάγκη, την αντιγραφή-βίωση αυτής της ευζωίας, με συνέπεια την σημερινή πνευματική παρακμή, τον σεφέρειο πνευματικό νεοπλουτισμό. Και αυτό που ονομάζουμε σήμερα κρίση του οικογενειακού θεσμού είναι αντανάκλαση μιας γενικότερης κοινωνικής παρακμής ή και το αντίστροφο.

Ουδέποτε υπήρχαν στον τόπο μας τόσοι εγγράμματοι και τέτοια φτώχεια πνευματική. Σήμερα έχουμε θεοποιήσει τον διπλωματούχο τεχνοκράτη και λησμονήσαμε πως κάθε κοινωνία που θέλει να προκόψει έχει πρώτα ανάγκη χαρακτήρων (χρήσιμων ανθρώπων) και κατόπιν τεχνοκρατών. Και ομιλώ για την τεχνική, την επιστήμη εκείνη, που χωριζόμενη αρετής, και στερούμενη ηθικού στόχου, γίνεται αυτοσκοπός και που επιτρέπει μεν να πάμε στ’ αστέρα, ανέχεται δε εκατομμύρια να λιμοκτονούν και να θερίζονται από μεσαιωνικά νοσήματα.

Μιλήσαμε πριν για κρίση της οικογένειας και μία και το θέμα μας είναι ο ρόλος του πατέρα στην διαπαιδαγώγηση του παιδιού, οφείλουμε, εντίμως και ευθαρσώς, να παραδεχτούμε πως, κατά την ταπεινή μου γνώμη, υπεύθυνος για την σημερινή αλλοτρίωση και αστοχία του οικογενειακού θεσμού, είναι κυρίως ο πατέρας. Και αυτό γιατί η μάνα διατηρεί ή μάλλον διέπεται η σχέση της προς το παιδί, από αυτήν την, γλυκοθώρητη και συγκινητική σε όλους μας ευαισθησία, την διακρίνει, σ’ όλους τους τόπους και τους χρόνους, το ευμετάβλητον και ευπροσήγορον του χαρακτήρα, το οποίο μετουσιώνεται σε μιάν μανική αγάπη προς το παιδί, μιαν αγάπη που, για να δανειστώ μία ευαγγελική ρήση, «και αι πύλαι του άδου ου κατισχύσουσιν αυτής». Άρα δεχόμενοι το αξίωμα αυτό της αιώνιας μάνας, οφείλουμε να στραφούμε στον πατέρα και να μιλήσουμε για κρίση του πατρικού ρόλου. Η δυσαρμονία της σχέσης και η έλλειψη διαύλων επικοινωνίας, που εντοπίζονται σήμερα, κυρίως κατά την ανυπότακτη εφηβεία, μεταξύ πατέρα και παιδιού είναι απότοκα της διάχυσης της πατρότητας σε πολλαπλούς ρόλους, όπως αυτού του επαγγελματία, του επιζητούντος καριέρα και οικονομική επιφάνεια, ο οποίος εις αντιστάθμιση και αναπλήρωση της πατρικής του ανεπάρκειας, προσφέρει στο παιδί του ένα είδωλο του εαυτού του, που μετασκευάζεται σε παροχή πληθώρας αγαθών. Και δεν μιλώ για απουσία αγάπης, αλλά σε μία νοσηρή έκφραση αγάπης, σε έλλειψη επικοινωνίας. Όπως σημειώνει ο τροπαιούχος νομπελίστας μας, ο Σεφέρης «εκείνο που κάνει τις σχέσεις μοναδικές είναι η επικοινωνία. Και όσο βαθύτερη είναι η επικοινωνία τόσο κάνει τον άνθρωπο, ανθρώπινο». Το πρόβλημα λοιπόν επικεντρώνεται στο πώς αγαπάει ο πατέρας το παιδί.

Σήμερα αυτή η αγάπη εκφράζεται συνήθως με την παροχή υλικών αγαθών, διασκεδάσεων και με τις λεγόμενες μορφωτικές ευκαιρίες. Τα καλά σχολεία, η πολλή τροφή, τα ρούχα, τα πάμπολα παιχνίδια, η δική τους τηλεόραση ή ο προσωπικός υπολογιστής, αντικαθιστούν την πατρική αγάπη ή είναι μέσα και τρόποι εξαγοράς αυτής της αγάπης. Όλα αυτά όμως είναι έμμεσες μορφές αγάπης, που δεν μπορούν να τις καταλάβουν τα παιδιά. Οι άμεσες μορφές αγάπης, απαιτούν χρόνο, εκούσια υπομονή, ο πατέρας να αφιερώνει χρόνο ικανό στο παιδί του, να μιλάει, να παίζει, να αστειεύεται, να εργάζεται μαζί του, να το ενθαρρύνει με την παρουσία του. Παρενθετικά θέλω να σημειώσω το εξής: Ως εκπαιδευτικός ποτέ δεν άκουσα και το λέω με παράπονο μαθητή να μεταφέρει στην τάξη, εξωσχολικές εμπειρίες και γνώσεις, χωρίς να αρχίζει το λόγο του, με την στερεότυπη πλέον φράση «Κύριε είδα στην τηλεόραση». Ουδέποτε, και εδώ είναι το ανησυχητικό, άκουσα νε λέει «Κύριε μου είπε ο μπαμπάς μου». Πρόσφατα η εφημερίδα «Το Βήμα» σε έρευνά της διαπίστωσε πως μόνον ένας στους έξι μαθητές στην Ελλάδα, βοηθιέται στα μαθήματα από τον πατέρα του. Αλλά σήμερα κι αυτό πρέπει να τονισθεί ως ένα άλλο πυορρέον τραύμα της περί πολλά τυρβάζουσας εποχής μας και να θέλει ο γονέας, ο πατέρας να δείξει την αγάπη του στο παιδί δεν βρίσκει ευκαιρία. Τα παιδιά μας πνίγονται, τα φυλακίσαμε στο κλουβί της τεχνοκρατούμενης εποχής μας. Το σχολείο, τα φροντιστήρια, τα αθλήματα, η μουσική, τα μπαλέτα, τα ιδιαίτερα και η τηλεόραση, δεν αφήνουν παρά μόλις λίγο χρόνο για να τα φιλήσουμε και να πουν «καληνύχτα».

Θα ήθελα στο σημείο αυτό να προσθέσω κάτι. Τα παιδιά μας δεν τα δημιουργήσαμε, δεν μας τα χάρισε ο Θεός, για να μας ικανοποιούν εγωιστικά. Δεν είναι τα παιδιά μας για να εφαρμόζουμε πάνω τους, δικές μας επιθυμίες ή να παίρνουμε εμείς ναρκισσιστικές, εγωιστικές ικανοποιήσεις απ’ αυτά. Το να τα καταπιέζουμε με πολλαπλές δραστηριότητες, εις βάρος, πολλές φορές, της εύθραυστης ψυχικής τους υγείας, φανερώνει δική μας χαμηλή αυτοεκτίμηση και ματαιοδοξία, που επιζητεί κοινωνική άνοδο και αναγνώριση μέσω των παιδιών μας. Γι’ αυτό δεν είναι λίγοι αυτοί που μιλούν για το «τέλος της αθωότητας». Η βασιλική οδός για την πνευματική θωράκιση και διαπαιδαγώγηση του παιδιού είναι η επιστροφή, όχι με την έννοια της άγονης συντήρησης, στην παράδοση του Γένους μας. Τον τελευταίο που θα μπορούσε να ζηλέψει ο Έλληνας πατέρας είναι τον Αμερικανό ή Δυτικοευρωπαίο πατέρα που παραδέρνεται σήμερα στους σκοπέλους του μηδενισμού και του ατομικισμού. Ο Γερμανός φιλόσοφος Ούρλιχ Μπεκ, σε πρόσφατο βιβλίο του, μιλά για καρικατούρα του πατέρα στην Δύση, που οδήγησε στην έξαρση των ναρκωτικών, στην εφηβική εγκληματικότητα, στην ανία, στην αθεϊα, τον κορεσμό, στην ανικανότητα αγάπης και ανθρώπινης σχέσης με τον Άλλον.

Σε τι συνίσταται όμως αυτή η παράδοση του Γένους μας; Θα μου επιτραπεί στο σημείο αυτό μία σύντομη περιπλάνηση στον προγονικό-ελληνορθόδοξο λόγο. Κατ’ αρχάς όταν μιλούμε για αρχαιοελληνική παιδεία, δεν μπορούμε να ξεχάσουμε τον ποιητή των θεών, τον Όμηρο. Στο συμπόσιο του Ξενοφώντα, ακούμε τον Νικήρατο να καμαρώνει δικαιολογημένα, διότι ο πατέρας του όπως λέει «επιμελούμενος όπως αήρ αγαθός γενοίμην ηνάγκασέ με πάντα τα Ομήρου έπη μαθείν και νυν δυναίμην αν Ιλιάδα όλην και Οδύσσεια από στόματος ειπείν». Από το κείμενο αυτό διαπιστώνουμε πως ο πατέρας επενέβαινε δραστικά, συμμετείχε και καθόριζε το είδος του παιδευτικού υλικού. Ας αναλογιστούμε πως σήμερα τα πάντα επαφίονται στις προθέσεις και τις ικανότητες του εκάστοτε πειραματιζόμενου Υπουργού και μιας απρόσωπης και άγνωστης συμβουλευτικής επιτροπής.


Το διαμάντι όμως της αρχαιοελληνικής γραμματείας, το οποίο δυστυχώς σήμερα αγνοείται και απ’ αυτές τις παιδαγωγικές σχολές, είναι η «περί παίδων αγωγής» πραγματεία του Πλούταρχου. Το έργο του Βοιωτού φιλόσοφου έχει τεράστια αξία, γιατί συγκεφαλαιώνει και ανθολογεί όλη την αρχαιοελληνική σοφία, αποτελεί ένα απάνθισμα αυτής. Το βιβλίο αυτό διατηρεί την δροσιά και την επικαιρότητά του ως σήμερα. Διαβάζω μεταφρασμένα λίγα σπαράγματα: «Πρέπει, γράφει, οι πατέρες να μην παινεύουν υπερβολικά και φουσκώνουν τα παιδιά με εγκώμια, γιατί με τις υπερβολές των επαίνων γίνονται ματαιόδοξα και κακομαθημένα. Είδα, όμως κάποιους πατέρες για τους οποίους η μεγάλη αγάπη για τα παιδιά τους έγινε αιτία να μην τα αγαπούν. Τι είναι αυτό, όμως, που θέλω να πω, ώστε να κάνω τον λόγο μου σαφέστερο με το παράδειγμα που φέρνω; Σπεύδοντας, δηλαδή, να κάνουν τα παιδιά τους, γρήγορα, πρώτα σε όλα, τα υποβάλλουν σε υπέρμετρους κόπους, όπου απαυδούν και διακόπτουν, αλλά και, βαρυμένα με πολλούς τρόπους από τα κακοπαθήματα, δεν δέχονται την μάθηση με ανταπόκριση. Όπως, δηλαδή, τα φυτά τρέφονται με λιγοστό νερό, αλλά με πολύ πνίγονται, κατά τον ίδιο τρόπο η ψυχή με κόπους μετρημένους αναπτύσσεται, αλλά με υπερβολικούς, καταποντίζεται. Είναι σωστό, εξ άλλου, να επιπλήξουμε μερικούς πατέρες, οι οποίοι εμπιστεύονται τα παιδιά τους σε παιδαγωγούς και δασκάλους, χωρίς οι ίδιοι να εξετάζουν την πορεία των παιδιών τους. Τίποτε, όπως λέει η παροιμία, δεν παχαίνει το άλογο περισσότερο από το μάτι του βασιλιά. Πρέπει επίσης να απομακρύνουμε τα παιδιά από την αισχρολογία «λόγος γαρ έργου σκιά» κατά τον Δημόκριτο. Οι εχέφρονες πατέρες να προσέχουν, να επαγρυπνούν, και να συνετίζουν τους νεαρούς, διδάσκοντας, απειλώντας και παρακαλώντας τους, παρουσιάζοντάς τους παραδείγματα εκείνων που εξ αιτίας της αγάπης τους για τις απολαύσεις έπεσαν σε συμφορές και εκείνων που χάρις στην καρτερία κέρδισαν έπαινο και σπουδαία υπόληψη. Τα δύο τούτα μοιάζουν να ‘ναι στοιχεία της αρετής, η ελπίδα της τιμής και ο φόβος της τιμωρίας. Δεν ζητώ από τους πατέρες να είναι τελείως σκληροί και τραχείς, αλλά πολλές φορές να συγχωρούν στους νέους κάποια σφάλματα, ενθυμούμενοι ότι και οι ίδιοι υπήρξαν νέοι. Όπως δηλαδή οι γιατροί, αναμειγνύοντας τα πικρά φάρμακα με γλυκά υγρά, βρήκαν ότι η ευχάριστη γεύση είναι αποτελεσματική, ως προς την επίτευξη του συμφέροντος, κατά τον ίδιο τρόπο, πρέπει και οι πατέρες να αναμειγνύουν την δριμύτητα των παρατηρήσεών τους με πραότητα και μπροστά στις επιθυμίες των παιδιών, την μία φορά να μαλακώνουν και να χαλαρώνουν τα ηνία και την άλλη να τα σφίγγουν. Καλό είναι επίσης ο πατέρας να δίνει την εντύπωση πως δεν γνωρίζει ορισμένα παραπτώματα, αλλά κάποιες πράξεις των νέων βλέποντάς τες να μην τις βλέπει και ακούγοντάς τες να μην τις ακούει. Υπομένουμε τα παραπτώματα των φίλων μας τι το παράδοξο να υπομένουμε και των παιδιών μας». Το πιο ωραίο όμως είναι αυτό: «περισσότερο απ’ οτιδήποτε οφείλουν οι πατέρες να μην πέφτουν σε κανένα σφάλμα, αλλά να κάνουν όλα όσα πρέπει, προσφέροντας τους εαυτούς τους παράδειγμα στα παιδιά τους, ώστε να αποτρέπονται από άσχημα έργα και λόγια». Αυτά γράφει ο Πλούταρχος. Όπως αποδεικνύουν οι στατιστικές, οι παραστρατημένοι νέοι, είναι συνήθως άνθρωποι που πρώτα απογοητεύτηκαν από τους γονείς τους και ύστερα από την κοινωνία. Τα εκρηκτικά τους συναισθήματα ξεχύνονται βίαια ενάντια σε έναν κόσμο που δεν καταλαβαίνουν.

Κάθε χρόνο η Εκκλησία μας τιμά και γεραίρει τους Πατέρες της Α’ Οικουμενικής Συνόδου, τους αποστομώσαντες τον κακεργέτην και αιρεσιάρχη Άρειο. Ένας λόγος για τον πατέρα θα ήταν λειψός, αν δεν περιλάμβανε την άποψη των θεοφόρων Πατέρων της Εκκλησίας. Βαθείς ανατόμοι της ανθρώπινης ψυχής, θεωρούσαν την πατρική αποστολή «τέχνη τεχνών και επιστήμη επιστημών» σύμφωνα με τον Θεολόγο Γρηγόριο. Θα ερανιστούμε ορισμένα χωρία από τον κατ’ εξόχην παιδαγωγό Άγιο, τον χρυσορήμμονα Χρυσόστομο, τον «θεμέλιο λίθον του κοινού Ελληνισμού» κατά τον Ζαμπέλιο. Στο αριστουργηματικό του έργο «περί κενοδοξίας και όπως δει τους γονέας ανατρέφειν τα τέκνα» σταχυολογούμε τα εξής θαυμάσια: «Για τα κτήματα και την περιουσία που θα δοθούν στα παιδιά φροντίζουμε, όχι όμως και για τα παιδιά. Βλέπεις την ανοησία; Άσκησε, πατέρα, την ψυχή του παιδιού πρώτα και κατόπιν θα έλθουν όλα τα άλλα… Όταν η ψυχή του παιδιού δεν είναι ενάρετη, καθόλου δεν το ωφελούν τα χρήματα και όταν είναι ενάρετη, καθόλου δεν το βλάπτει η φτώχεια. Θέλεις να το κάνεις πλούσιο, μάθε το να είναι καλός και χρήσιμος άνθρωπος (Να η ορθόδοξη παράδοση). Γιατί πλούσιος δεν είναι αυτός που έχει ανάγκη από πολλά χρήματα και που περιβάλλεται από πολλά αγαθά, αλλά εκείνος που δεν έχει ανάγκη από τίποτε. Αυτό να μάθεις στο παιδί σου, αυτό να διδάξεις αυτός είναι ο μεγαλύτερος πλούτος». Όπως γράφει ο Άγιος σε ένα συγκλονιστικό κομμάτι: «Νόμισον, πατέρα, αγάλματα χρυσά έχειν επί της οικίας τα παιδία». Στηλιτεύει παρακάτω ο Άγιος ένα φαινόμενο που σήμερα ιδίως είναι τακτική πάγια. Την διατροφή των δύο βασικών προϋποθέσεων της υγιούς ανατροφής του παιδιού, δηλαδή, της αγάπης και της διαπαιδαγώγησης. «Ο πατέρας» γράφει, «που δεν τιμωρεί, (όχι βέβαια με ξυλοδαρμό) τα παιδιά του, να είναι βέβαιος πως θα τα τιμωρήσει αργότερα ο νόμος του κράτους».

Σήμερα, χρησιμοποιώντας ως άλλοθι εκείνο το κλασικό «θέλω τα παιδιά μου να έχουν ό,τι δεν είχα εγώ» και ικανοποιώντας όλες του τις επιθυμίες, τα κρατάμε σε μία θερμοκοιτίδα φανταστικού κόσμου και όταν θα έλθει σε επαφή με τον πραγματικό κόσμο, στον οποίο υπάρχουν περιορισμοί, θα είναι εντελώς απροπαράσκευο και ανίκανο να τον αντιμετωπίσει. Και γνωρίζουμε όλοι που οδηγεί σήμερα αυτή η ανικανότητα. Παρακάτω ο Άγιος θίγει το πολύ σημαντικό θέμα της αγωγής της γλώσσας. «Ρήματα παιδεύοντες το παιδίον φθέγγεσθαι σεμνά και ευσεβή», συμβουλεύει τον πατέρα να χρησιμοποιεί μπροστά στο παιδί «ρήματα σεμνά», να αποφεύγει τα αισχρά και πονηρά λόγια, όπως συμπληρώνει και ο ουρανοφάντωρ Βασίλειος «φθείρουσι ήθη χρηστά ομιλίαι κακαί». Ας αναλογιστούμε όλοι πόση ζημιά κάνει ο τρίτος γονέας στο σπίτι, η τηλεόραση που βρίθει αισχρολογιών. Ο πατέρας, γράφει ο σοφός πατήρ, πρέπει να διηγείται στο παιδί γλυκά διηγήματα, να το ξεκουράζει με την παρουσία του «ώστε να μην αποκάμνειν αυτώ την ψυχήν». Σε μία πρόσφατη έρευνα που έγινε σε παιδιά όλων των σχολικών βαθμίδων με θέμα «πώς θα θέλατε τον πατέρα σας», ένα αγόρι Δ’ δημοτικού έγραψε: «Εγώ θέλω τον πατέρα μου να είναι καλός, να μην λέει κακά λόγια, γιατί αλλιώς θα με μάθει και μένα τα κακά λόγια». Θα τελειώσουμε με τον Άγιο, αναγιγνώσκοντας αυτό που αποτελεί, νομίζω, τον πολύτιμον μαργαρίτη της Ορθόδοξης παιδαγωγίας. «Πρέπει να διαπαιδαγωγήσουμε τα παιδιά από μικρά, ούτως ώστε, όταν μεν τα ίδια αδικούνται να υπομένουν με καρτερία την αδικία, όταν όμως βλέπουν να αδικείται κάποιος άλλος, τότε να σπεύδουν γενναίως εις υπεράσπιση του αδικούμενου». Πόσο επίκαιρο είναι αυτό στη σημερινή μισανθρωπία και αδιαφορία, την περιχαράκωση του ανθρώπου στον απάνθρωπο ατομικισμό.

Η περιδιάβαση στον ελληνορθόδοξο λόγο κατέστησε νομίζω φανερό το χάσμα που χωρίζει τη σημερινή «προοδευτκή» διαπαιδαγώγηση των παιδιών μας από την παράδοση του Γένους μας. Για περισσότερο από έναν αιώνα, η ανατροφή των παιδιών μας βρίσκεται στο έλεος των ετεροχρονισμένων σχετικών δυτικών συρμών που μας έφεραν οι προτεστάντες μισσιονάριοι ή οι Αγγλίδες γκουβερνάντες ή οι διαφωτισμένοι «εις τας Ευρώπας» ημέτεροι κοσμοδιορθωτές. Τελευταία μάλιστα το γενικό πρόσταγμα το έχουν κάποια άσχετα άτομα, με κάποιο αμερικανικό Μάστερ (και είναι γνωστό πως υπάρχει πάντοτε κάποιο αμερικανικό πανεπιστήμιο απ’ το οποίο μπορεί να πάρει κανείς κάποιο Μάστερ, όποιος κι αν είναι ο δείκτης νοημοσύνης του) που κατακλύζουν τη βιβλιαγορά και τις σχολές γονέων με γραπτές ή προφορικές σαχλολογίες, όπου οι κυρα-Κατίνες της συνοικίας μαθαίνουν ότι πρέπει να αφήνουν τα παιδιά τους να κάνουν ό,τι θέλουν για να μην γίνουν κομπλεξικά. Έτσι, οι ταλαίπωροι γονείς, εκτός από την κρίση του αρχοντοχωριατισμού, που είναι γενικά χαρακτηριστικό του Νεοέλληνα, ταλαιπωρούνται και από την αξιοθρήνητη ανωριμότητα όλων αυτών των μαϊστόρων της ανοησίας, τους «πεφωτισμένους» ψαλιδόκωλους, για να κατασκευάσουν τελικά τις εξαμβλωματικές προσωπικότητες, που θα αποτελέσουν τις μέλλουσες γενεές.

Επιλογικό συμπέρασμα: Ο γονέας, ο πατέρας να κλείσει τα αυτιά στις σειρήνες της εισαγόμενης προοδομανίας, όπου όλα επιτρέπονται, να στραφεί στο παιδί του ως προστάτης, βοηθός, συμπαραστάτης, παιδαγωγός και παιδαγωγούμενος ταυτόχρονα, πλάθοντας πρώτα τον άνθρωπο και ύστερα τον επιτυχημένο επιστήμονα ή επιχειρηματία.

Η λέξη πατρίδα προέρχεται από την λέξη πατέρας, πατρίδα είναι η γη των πατέρων μας, άρα, για να έχουμε καλή πατρίδα, όπως ζητάει ο Μακρυγιάννης, πρέπει να έχουμε καλό πατέρα, που σμιλεύει καθημερινά τα χρυσά αγάλματα που του εμπιστεύθηκε ο Θεός, το χρυσοφόρο αυτό κοίτασμα της πατρίδας μας, τα παιδιά μας.

Πηγή: (περιοδικό “Αφύπνιση”, Μάιος 2017)

9 Δεκ 2017

«ΔΕΝΤΡΟ ΖΩΗΣ»,

Το Διοικητικό Συμβούλιο της Τράπεζας Αίματος «ΔΕΝΤΡΟ ΖΩΗΣ», ανακοινώνει ότι βρίσκεται στη θέση του, εκεί ακριβώς που στάθηκε στην ιδρυτική του διακήρυξη. 
Με την επιστολή αυτή γνωστοποιούμε, ότι ήδη έχουμε αναπτύξει τις συνεργασίες μας, ήδη έχουμε προγραμματίσει δράσεις και δραστηριότητες.
Πιστοί και ακλόνητοι στις αρχές του αλτρουισμού, της αλληλοβοήθειας, της στήριξης στον συνάνθρωπο και της ανιδιοτελούς προσφοράς στο κοινωνικό σύνολο, το οποίο έχει ανάγκη την στήριξη και την υποστήριξη σε όλα τα επίπεδα.
                                             Με τιμή, αγάπη και εκτίμηση
Συρίγος Γεράσιμος  (Μάκης)               
Πρόεδρος  
6908 618 034
Καλατζής Δημήτριος             
Αντιπρόεδρος
6979 112 543
Αλεξόπουλος Βασίλειος          
Γενικός Γραμματέας 
6944 755 012
Λεπτοκαρύτη Βαλσαμία           
Ειδική Γραμματέας   
6975 617 800
Παρασκευοπούλου Αλεξάνδρα
Μέλος  
6973 647 024
Μερκουριάδης Παντελής (Τέλης)       
Μέλος   
6973 931 228